2018-06-18
2 Petrus 3:18 NLV
Om met grasie te wen kan moeiliker wees as om met grasie te verloor. Wanneer ons wen, word ons deur arrogansie, mag, onsensitiwiteit, spoggery en om ons suksesse te herleef lank nadat almal anders al verveeld is daarmee, versoek. Grasievolle wenners onthou altyd hoe dit voel om te verloor. Hulle is by meer as hulle eie oorwinnings en verliese betrokke. Abraham Lincoln het die wysheid gehad om die sukses van sy land bo sy eie ego te stel en het sy ergste politieke kritici, Edwin Stanton, aangestel om die Oorlogsdepartement te bestuur. Stanton, ‘n briljante regsgeleerde, was geneig om kortaf en neerhalend te wees. Soos Frederick Douglass dit gestel het, ‘Beleefdheid was nie een van sy swakpunte nie.’ Lincoln, aan die ander kant, was ten volle bewus van sy eie voorkoms en tekort aan opvoeding. (Toe iemand gedurende ‘n veldtog hom daarvan beskuldig het dat hy ‘n twee-gesig is, het hy geantwoord: ‘As ek twee gesigte gehad het, dink jy ek sou hierdie een gedra het?’). As die uittredende prokureurgeneraal van die verlorende party, het Stanton Lincoln as die ‘oorspronklike gorilla’ verkleineer. Hoe Lincoln Stanton hanteer het, het egter geskiedenis gemaak. Lincoln het hom in sy vertroue geneem, op hom geleun en op hom staatgemaak. Stanton het met onfeilbare lojaliteit en toegeneentheid gereageer. Op die oggend van 14 April 1865, is Lincoln oorlede nadat hy die vorige aand geskiet is. Die bekendste woorde wat al ooit na ‘n president se afsterwe gesê is, is daardie oggend gespreek: ‘Now he belongs to the ages.’ Edwin Stanton het dit gesê. Robert Lincoln, Abraham Lincoln se seun, het vertel hoe Stanton hom twee weke lank elke dag besoek het en die eerste tien minute van elke besoek net gehuil het. Wanneer niks anders werk nie, bewys genade!
Sielskos: Eseg 37:1-40:9; Luk 1:11-25; Ps 73:1-16; Spr 15:18-21
2018-06-17
2 Petrus 3:18 NLV
Samuel en Susanna Wesley (John Wesley se ouers), was een aand by die aanddiens toe Susanna nie ‘amen’ op haar man se gebed vir Willem van Oranje, wat toe Engeland se koning was, sê nie. Toe hy haar vra hoekom nie, het sy verduidelik dat haar simpatie by die afgesette James die Tweede gelê het. Sy skryf oor wat volgende gebeur het: ‘Hy het onmiddellik gekniel en goddelike wraak op homself en sy nageslag gesweer as hy my ooit weer sou aanraak voor ek nie vir God en sy eie vergifnis gesmeek het nie.’ Hierdie omstandighede het ses maande geduur en is slegs verbreek toe ‘n tragiese brand twee-derdes van hulle huis vernietig het. Mense wat aan hulle wrokke vashou, nie weet hoe om teleurstelling met grasie te hanteer nie, wat ‘n lang geheue het, wat nie kan jammer sê nie en wat kerm en kla en dikmond is, trek altyd aan die kortste ent. Om goed te kan verloor is ‘n kuns wat al die genade wat ons kan bymekaar kan skraap, verg. Dit beteken om die nederigheid te hê om die realiteit sonder verskonings in die gesig te staar, maar met die selfvertroue om nie toe te laat dat verlies ons identiteit definieer of ons minderwaardig laat voel nie. Dit beteken geen verskonings, geen blaam, geen self-bejammering en ook geen self-veroordeling nie. Dit beteken dat jy die onderskeid kan tref tussen wanneer om op te gee en wanneer om te volhard. Dit beteken om ander mense te kan geluk wens. Dit beteken om ‘n uitkoms wat ons nie kan verander nie, te laat gaan, maar om vas te hou aan die wil om voluit en goed te lewe en om God met alles wat ons doen, te eer.
Sielskos: Matt 5:4; Jes 51:1-16; Ps 30; 2 Kor 1:3-7
2 Peter 3:18 NLT
Samuel and Susanna Wesley (John Wesley’s parents) were at evening prayer one night when Susanna didn’t say ‘amen’ to her husband’s prayer for William of Orange, then King of England. When he asked her why, she explained that her sympathy lay with the deposed James the Second. It turned into a game of ‘you do what I say’ which he couldn’t win. She wrote about what happened next: ‘He immediately kneeled down and invoked the divine vengeance upon himself and all his posterity if he ever touched me again or came to bed with me before I had begged God’s pardon, and his, for not saying amen to a prayer for the king.’ The stalemate lasted six months and was broken only when a tragic fire destroyed two-thirds of their home. People who cling to resentments, who don’t know how to handle disappointment with grace, who have long memories, who choke on the words, ‘I’m sorry,’ or who sulk and pout and whine, always finish up on the short end of the stick. Losing well is an art that requires all the grace we can muster. It means having the humility to face reality with no excuses, but with the confidence not to allow losing to define our identity or make us feel ‘less than.’ It means no excuses, no blaming, no self-pity – but no self-condemnation either. It means having the discernment to know when to quit and when to persevere. It means learning how to say ‘congratulations.’ It means letting go of an outcome we cannot change, but holding on to the will to live fully and well, and seeking to glorify God in all that we do.
Soul food: Matt 5:4; Isa 51:1-16; Ps 30; 2 Cor 1:3-7
2018-06-16
2 Peter 3:18 NLT
Psychologist Henry Cloud does a lot of corporate consulting. Sometimes he asks executives this question: ‘When in your business training or education, did you ever take a course on how to lose well?’ Losing is an inevitable part of life. It gives us an invaluable window into the development of our character. How do we do when we’re part of a team that makes a decision that’s opposed? How do we handle it when the promotion we applied for, goes to somebody else? How do we do when our idea, proposal, or invitation for a date gets rejected? To live is to lose. But to lose badly, gracelessly, can be lethal. The president of an organisation has an agenda for change that is dead in the water. No one wants it. But he’s stubborn and won’t take no for an answer, so he gets malicious compliance instead. People don’t resist him openly, but they sabotage his agenda. He loses their respect and their loyalty. He could not stand to lose on his agenda; so instead, he loses what matters far more. A pastor wants his church to change in ways that the people don’t embrace. He wants it to look like his ideal of what a church should be. So he preaches angry sermons that chastise them for not following his leadership. He tries to pressure the elders. He threatens, he whines, he manipulates. Eventually the elders ask him to leave the church. Because he cannot learn from his losses, he loses everything. Peter, who was known for being bull-headed, had grown wiser and more mature, so he writes, ‘Grow in grace.’ When you don’t get what you want – be gracious!
Soul food: Ezek 34-36; Luke 1:1-10; Ps 80:12-19; Prov 15:15-17
2 Petrus 3:18 NLV
Die sielkundige Henry Cloud doen baie korporatiewe konsultasies. Soms vra hy vir die bestuurders: ‘Wanneer, in jou besigheids- of universiteitsopleiding, het jy ‘n kursus geneem oor hoe om op ‘n goeie manier te verloor?’ Om te verloor is ‘n onlosmaaklike deel van die lewe. Dit gee ons ‘n onskatbare insig in die ontwikkeling van ons karakter. Wat doen ons wanneer ons deel is van ‘n span wie se besluit teengestaan word? Hoe hanteer ons dit wanneer die bevordering waarvoor ons aansoek gedoen het, na iemand anders toe gaan? Wat doen ons wanneer ons idee, voorstel of uitnodiging om op ‘n afspraak te gaan, verwerp word? Om te lewe is om te verloor. Om egter sleg en onfatsoenlik te verloor, kan dodelik wees. Die president van ‘n organisasie het ‘n agenda vir verandering wat niemand wil aanvaar nie. Hy is egter hardkoppig en wil nie nee aanvaar nie, dus kry hy kwaadwillige instemming. Mense staan hom nie openlik teë nie, maar hulle saboteer sy agenda. Hy verloor hulle respek en hulle lojaliteit. Hy kon dit nie aanvaar om sy agenda te verloor nie; dus het hy eerder dit wat belangriker is, verloor. ‘n Pastoor wil sy kerk verander op maniere wat sy gemeente nie aanstaan nie. Dus preek hy kwaai preke wat hulle kasty omdat hulle nie sy leierskap volg nie. Hy probeer druk op die ouderlinge uitoefen. Hy dreig, hy kla, hy manipuleer. Uiteindelik vra die ouderlinge hom om die kerk te verlaat. Omdat hy nie uit sy verliese kan leer nie, verloor hy alles. Petrus, wat daarvoor bekend was dat hy baie hardkoppig was, het wyser en meer volwasse geword, en ons aangemaan om in genade te groei. Wanneer jy nie kry wat jy wil hê nie – aanvaar dit!
Sielskos: Eseg 34-36; Luk 1:1-10; Ps 80:12-19; Spr 15:15-17
