2019-04-16
Lukas 23:33 NLV
Wat by Golgota gebeur het, het ons lotsbestemming verander. Ten spyte van die mites en misverstande, is die waarheid duidelik en lewensveranderend. Kom ons kyk daarna. Eerstens was Golgota vrywillig. Die toeskouers het gedink dat Jesus ‘n slagoffer van omstandighede buite sy beheer was: die samewerking van Joodse haat en Romeinse mag. Hoe verkeerd was hulle nie! Jesus het Petrus se goedbedoelde maar ondeurdagte verdediging verwerp deur te sê: ‘Besef jy nie dat Ek ‘n ganse leërmag engele van my Vader sou kon vra om ons te beskerm en Hy sal hulle oombliklik stuur nie?’ (Matteus 26:53 NLV). Jesus kon gekies het om sonder swaarkry, pyn of die dood te lewe. Niemand het hom gedwing om na die kruis te gaan nie. Hy het gesê: ‘Niemand ontneem My my lewe nie, maar Ek offer dit uit My eie op. Ek het die volmag om dit op te offer en Ek het die volmag om dit weer op te neem…’ (Johannes 10:18 NLV). Golgota was verseker onregverdig. Dit was egter nie moord nie, maar versoening! Sy vyande het bedoel dat Golgota sy lewe moet beëindig, maar Jesus het bedoel dat dit ons van ‘n verlore ewigheid moet red. Nadat hulle die ergste gedoen het maar Hom nie kon keer nie, het Petrus hulle op die dag van die Pinksterfees met hierdie oorwinnende waarheid gekonfronteer: ‘Maar julle het opgetree soos God dit vooruit bepaal het. Met die hulp van nie-Jode het julle Hom aan die kruis gespyker en vermoor’ (Handelinge 2:23 NLV). Selfs die Vader het Hom nie gedwing nie. Jesus het ‘…sy lewe gegee om vryheid vir elkeen te koop…’ (1 Timoteus 2:6 NLV) – insluitend vir jou!
Sielskos: Dan 11-12; Luk 22:63-71; Ps 16; Spr 10:15
2019-04-15
Psalm 56:4 NLV
Dawid het gesê: ‘Die dag wanneer ek bang word, sal ek net op U vertrou… In God is my vertroue; ek sal nie vrees nie. Wat kan mense aan my doen?’ (vers 4-5 NLV). Dawid behoort te weet, want God het hom in staat gestel om ‘n leeu, ‘n beer en ‘n reus te verslaan. Daar is ‘n verhaal van ‘n man wat na ‘n plaashuis op pad was en elke paar meter was daar ‘n waarskuwingsbord wat ‘Pasop vir die hond’ gelui het. Toe hy uiteindelik die plaashuis bereik, het hy ontdek dat die hond ‘n piepklein Chihuahua was. ‘Bedoel jy dat daardie klein hondjie mense afskrik?’ het hy gevra. Die boer het geglimlag en gesê: ‘Nee, maar die waarskuwingsborde doen dit!’ Vrees brul soos ‘n leeu, maar baie keer wanneer ons dit konfronteer, is dit net ‘n Chihuahua! Die waarheid is dat jy enigiets kan oorkom wanneer jy weet dat God die volgende belowe het: “Ek gryp jou regterhand vas… En Ek sê vir jou: ‘Moenie bang wees nie. Ek is daar om jou te help!'” (Jesaja 41:13 NLV). In plaas van om die ergste te vrees, begin God vir die beste te glo. Jy kan dit doen deur sy beloftes te verpersoonlik: ‘Moenie bang wees nie, want Ek is by jou. Moenie ontsteld word nie, want Ek is jou God. Ek maak jou sterk en wil jou help. Ek hou jou vas met my reddende regterhand’ (Jesaja 41:10 NLV). ‘En ons weet dat God alles ten goede laat saamwerk vir hulle wat Hom liefhet, hulle wat geroep is volgens sy doel vir hulle lewe’ (Romeine 8:28 NLV). Moenie toelaat dat vrees die oorhand kry nie. Staan eerder op die Woord van God en glo dat Hy jou deur jou omstandighede sal bring en jou sterker sal maak.
Sielskos: Dan 8-10; Luk 22:54-62; Ps 103:13-22; Spr 10:14
2019-04-14
Nehemia 4:6 DB
Baie mense leef hulle lewens deur maar net deur die bewegings te gaan. Moenie een van hulle wees nie! As jy wil hê dat jou lewe moet tel, moet jy ‘n groter saak as jouself vind en jou alles daarvoor gee! Onthou jy die verhaal van Nehemia? Hy het sy lewe in gevaar gestel om Jerusalem se muur te herbou. Hy het voor dreigemente en struikelblokke te staan gekom, maar steeds die werk in ‘n rekordtyd voltooi. Hoe het dit gebeur? Omdat ‘…almal met hart en siel help bou het.’ ‘n 1828 kopie van die Webster woordeboek verklaar die woord ‘moed’ as die kwaliteit wat ons in staat stel om moeilikheid of gevaar sonder vrees of depressie in die gesig te staar. Dan voeg Webster die woorde van Moses by toe hy die leierskap van die volk aan Josua oorgedra het. ‘My opdrag aan jou is dat jy sterk en dapper moet wees. Moenie bang of huiwerig wees nie. Die Here jou God is saam met jou in alles wat jy doen’ (Josua 1:9 NLV). Op die ouderdom van honderd-en-twintig was Moses steeds besig om vir die mense van Israel te sê om moed te hou en hart en siel te gebruik, omdat enigiets wat die moeite werd is, die moeite werd is om voor te veg. Dit verg hart en moed om ‘n kind se opsetlike verset te hanteer, of om jou eie vrese te oorkom, of om die stukkies van jou lewe op te tel en oor te begin. Dis maklik om te praat oor wat verkeerd is, maar dit verg hart en moed om iets daaraan te doen. Waar kom hierdie tipe moed vandaan? Van God af! Praat dus vandag met Hom.
Sielskos: Ps 118:19-29; Matt 21:1-16
2019-04-13
Psalm 103:7 NLV
Kom ons luister weer as Moses met God praat. ‘As dit dan so is, sê asseblief wat u planne is sodat ek kan weet wat U van my verwag…’ (Eksodus 33:13 NLV). Israel was midde-in ‘n krisis wat hulle verhouding met God bedreig het, maar waarvoor het Moses gebid? Nie, ‘Here, U moet hierdie probleem vir my oplos!’ nie. Hy het eerder gebid: ‘…sê asseblief wat u planne is sodat ek kan weet wat U van my verwag…’ Hy wou meer as net inligting van God gehad het, hy wou intimiteit met Hom gehad het: om sy hart en gedagtes te ken – hoe Hy oor die situasie gedink en gevoel het. God se guns en om Hom te ken sou al die ander dinge wat hy nodig gehad het meebring, insluitend ‘n oplossing vir die krisis. God het hom gegee wat hy gevra het. ‘Hy het sy wil aan Moses openbaar en sy dade aan die volk Israel.’ God het op Moses se versoek as volg gereageer: “…’Moet Ek dan self saamgaan sodat jou hart kan rus?'” (Eksodus 33:14 NLV). In die Hebreeuse teks is die woord ‘jou’ ook enkelvoudig. God het beloof om saam met Moses te gaan en slegs aan hom rus te gee. Enigiemand anders sou dit dankbaar aanvaar het, maar nie Moses nie! Sy gebed het sy eie belange oortref: “…’As U nie saam met ons gaan nie, moet U ons nie eers ‘n tree van hier af laat beweeg nie'” (vers 15 NLV). Is jou gebede groter as jouself en jou eie behoeftes? Die Bybel sê: ‘God het die mensewêreld só liefgehad…’ (Johannes 3:16 NLV). Bid dus dat jou familie, jou dorp en ‘n verlore wêreld nie sal vergaan nie, maar die ewige lewe sal hê!
Sielskos: Dan 5-7; Luk 22:47-53; Ps 103:1-12; Spr 10:13
2019-04-12
Eksodus 33:12 NLV
Ons het gesien hoe Moses met God soos ‘n vriend praat en sê wat hy waarlik voel en dink. God wou dit so gehad het. Kom ons luister na hulle gesprek. Toe Moses vir God gesê het: ‘…U het vir my gesê om hierdie volk te lei… U het wel vir my gesê dat U my baie goed ken en dat ek u goedkeuring wegdra’ (vers 12 NLV), was hy besig om te herhaal wat God so pas vir hom gesê het. Kan jy dink aan ‘n keer toe jy vir jou eggenoot of vriend gesê het: ‘Jy was die een wat …. gesê het!’? Dis wat Moses hier doen – hy herinner God aan sy eie woorde. God wil hê dat jy sy beloftes onthou en hulle in gebed spreek. Nie omdat jy Hom daaraan moet herinner nie, maar om jouself daaraan te herinner. Wanneer jy God se Woord in gebed verbaliseer, bid jy volgens sy wil en word jy ‘n gunstige reaksie gewaarborg. Memoriseer dus Skrifgedeeltes wat met jou behoeftes en begeertes verband hou. Klee jou petisies in sy beloftes. Wanneer jy byvoorbeeld sê: ‘Here, U het gesê dat wanneer ek iets in gebed vra en glo dat ek dit reeds ontvang het, sal U dit vir my doen’ (sien Markus 11:23 NLV), bekragtig dit jou gebed. Hoe meer jy van God se Woord leer, hoe meer sal jou gebedstyd in lyn met sy Woord kom en hoe nader sal jy aan Hom voel. Hou jou Bybel byderhand wanneer jy met God praat, sodat Hy jou gedagtes na die woorde wat Hy wil hê jy moet bid, kan rig.
Sielskos: Dan 3-4; Luk 22:39-46; Ps 130; Spr 10:12
2019-04-11
Eksodus 33:11 NLV
Wanneer jy met ‘n vriend gesels, is jy onbewaak en ontspanne. Jy kan sê wat jy dink sonder om bang te wees dat jy geoordeel gaan word. Dis hoe Moses en God met mekaar gepraat het – soos twee vriende wat deursigtig met mekaar is en mekaar vertrou. Hulle het gesê wat hulle voel en dink. Die Israeliete het pas ‘n goue kalf gemaak om te aanbid en God was kwaad genoeg om hulle te onterf en nuwe vriende te kies. Moses het ‘n groot krisis op hande gehad en het ‘n ernstige gesprek met God aangeknoop. Hy het in wese vir God gesê: ‘U sien dit op een manier en ek op ‘n ander manier. U perspektief maak my ongemaklik.’ Dit klink soos ‘n openhartige gesprek tussen vriende. Hy was nie besig om oneerbiedig te wees nie, hy het net sy hart oopgemaak. God en Moses het mekaar goed genoeg geken om te praat ‘…soos vriende wat gesels en mekaar in die oë kyk…’ Bid jy so? Sonder aanstel; net ‘n gesprek uit die hart met ‘n vriend wat jy vertrou en na aan voel? Dis wat God met Moses wou gehad het – en wat Hy ook met jou wil hê! Godsdienstige clichés en die gewone lysie van gebede kan jou geleentheid om diep en persoonlik met God te konnekteer, ondermyn. Maak eerder teenoor Hom oop. Praat eerlik met Hom oor waar jy vandaan kom en wat jy voel, dink en begeer. Dis hoe om ‘n vriend met God te wees!
Sielskos: Dan 1-2; Luk 22:24-38; Ps 127; Spr 10:11
