2025-10-14
Matteus 16:18 NLV
Die skrywer Sherry Surrat sê dat toe Jesus beloof het om sy kerk te bou: ‘… het Hy nie net van die bakstene of hout waaruit ‘n gebou bestaan, gepraat nie. Hy het gepraat van hoe Hy sy kerk uit gewone mense wat gebroke is bou en hulle deurmekaar lewens elke keer as hulle deur die deur stap, saambring. Dit is waarvoor Christus gesterf het. Hy het gesterf vir mense – vir sy kerk. Sy kerk is ‘n groep mense wat deur ander mense gelei word en nie een van ons is perfek nie. Ons is ‘n gebroke klomp wat hopelik ons eie gebrokenheid raaksien en erken dat Jesus die enigste geneesmiddel is.
Dit maak nie saak hoe lank ons al in die kerk is nie, ons bereik nooit volmaaktheid nie. Ons moet elke dag daaraan werk. Ons stamp mekaar en maak mekaar seer. Ons neig om dit wat ons seermaak te vermy. Wanneer ons dus met skinderpraatjies oor ons te doen kry, of haat of huigelary onder ons medekerkgangers of selfs by ons predikante sien, is dit natuurlik om te oorweeg om weg te stap. Wanneer ons dit egter doen, verlaat ons iets wat God vir ons eie beswil gebou het.
Die Bybel sê nooit dat ander mense ons nie sal seermaak nie. Wat dit ons wel leer, is dat dit nie sal help om met ons seerkry te sit en jammer vir onsself te voel nie (sien Matteus 5:24). God se Woord waarsku ons om nie toe te laat dat bitterheid posvat nie (sien Hebreërs 12:15). Dit beteken nie dat ons moet sit en voorgee dat niks gebeur het nie. Ons moet egter eerlik wees deur te erken wanneer ons gees verpletter is en om die wraak aan God oor te laat.’
Sielskos: 2 Pet 1-3; Joh 4:27-38; Ps 87; Spr 24:1-4
2025-10-13
Matteus 16:18 NLV
Om deur ‘n ander Christen seergemaak te word, kan verwoestend wees, maar die kerk is vol van onvolmaakte mense wat dinge doen wat hulle nie moet nie. Soos C. S. Lewis gesê het: ‘God werk deur allerhande maniere met ons. Bowenal werk Hy deur ander met ons.’ Voor jy dus tou opgooi en wegloop, oorweeg hierdie voorstelle:
1) Erken hoe baie dit seermaak en begin die seer hanteer. Om weg te hardloop sal nie help nie. Nader die persoon wat jou seergemaak het met die veronderstelling om te versoen. Bespreek jou pyn met die doelwit om dit te laat gaan en aan te beweeg.
2) Vra: ‘Wat is my rol in hierdie situasie?’ As dit niks met jou te doen het nie, soos in die geval van ‘n vertroude leier wat moreel of wetlik gestruikel het, vra jouself af of jy idealistiese verwagtinge van hul menswees het. Het jy gedink dat hulle perfek is? Noudat jy besef dat hulle nie is nie, kan jy hulle vergewe?
3) Vra God wat om volgende te doen. Hy ken die harte van die mense wat betrokke is. Gee Hom tyd om te antwoord.
4) ‘Bo alles, wees versigtig met wat in jou hart aangaan. Wat jy dink, bepaal alles wat jy doen’ (Spreuke 4:23 NLV). Kies om God te volg, selfs wanneer jou hart breek. Hy alleen kan motiewe en bedoelings oordeel en Hy is regverdig en redelik.
5) Indien jy steeds voel dat jy moet loop, beloof jouself en God dat jy op ‘n goeie voet sal gaan. Moenie kwaad wees nie en erken die goeie dinge, hoe klein dit ook al mag wees. Die belangrikste van alles is dat jy nie tou opgooi nie. Vind ‘n ander huis van aanbidding en wy jouself met ‘n oop hart daaraan toe.
Sielskos: 2 Sam 22:31-24:25; Joh 4:13-26; Ps 32; Spr 23:29-35
Matthew 16:18 KJV
Being hurt by another Christian can be devastating, but the church is filled with imperfect people who do things they shouldn’t. As C. S. Lewis said, “God works on us in all sorts of ways… above all he works on us through each other.” So before you give up and walk away, consider these suggestions:
(1) Admit how much it hurt, and start to cope with it. Running away doesn’t achieve this. Humbly approach the person who hurt you, motivated to reconcile. Discuss your pain with the purpose of releasing it and moving on.
(2) Ask, “What’s my role in this?” If it had nothing to do with you, as in the case of a trusted leader who has fallen morally or legally, ask yourself if you put idealistic expectations on their humanness. Did you think they were perfect? Now that you realize they’re not, can you forgive them?
(3) Ask God what to do next. He knows the motives in the hearts of the people involved. Give Him time to answer.
(4) “Guard your heart… for it determines the course of your life” (Proverbs 4:23 NLT). Choose to follow God, even when your heart breaks. He alone can decide motives and intents, and He is just and reasonable. But many times, our faithfulness must come first before His blessings flow.
(5) If you still feel you must leave, promise yourself and God that you will leave well. Refuse to say anything bad. Don’t leave mad, and admit the good, no matter how small. Most important of all, don’t quit. God is good, His church is good, and people are flawed. Locate another house of worship, and commit to it with an open heart.
Soul food: 2 Sam 22:31-24:25; John 4:13-26; Ps 32; Prov 23:29-35
2025-10-12
Romans 12:18 NKJV
At times it’s impossible to be at peace with certain people. Recognizing this reality, the apostle Paul, in essence, said, “Do all that you can to try and make it happen.” Besides the covenant relationship you have with your husband or wife and your responsibility for your children, if you’re wise, you will prayerfully evaluate your other relationships and know how much time you should invest in them.
For example: If you have a close relative who is always argumentative or negative, don’t put yourself in a position where you have to interact with them on a regular basis. Only holidays together may be enough! The same is true for friends. Those who gossip, condemn others, compete with you, or engage in cutting remarks should rarely find you available – unless the Lord impresses you to spend some time with them to impart His Word.
You are not commanded to spend time with people who disturb your peace. Solomon said, “Don’t… associate with hot-tempered people” (Proverbs 22:24 NLT). Paul warned, “Watch out for people who cause divisions… Stay away from them” (Romans 16:17 NLT).
When you’re in the company of a stress-producing person, ask yourself these questions: “Will this situation grow patience within me if I endure it rather than leave? Why do this person’s actions stress me out? Is it because they are reflecting my own behaviour? Why am I continuing to interact with them?” Prayer: “Father, I need you to help me discern when and how to be with stress-producing people so that your love continually shines through me.”
Soul food: Exo 34:29-35; Mark 9:2-27; 2 Cor 3:7-18
Romeine 12:18 NLV
Dis soms onmoontlik om in vrede met sekere mense saam te leef. Die apostel Paulus het hierdie realiteit besef en in wese gesê: ‘Doen alles wat jy kan om in vrede met hulle te leef.’ Behalwe vir die verbondsverhouding wat jy met jou man of vrou het en jou verantwoordelikheid teenoor jou kinders sal jy, as jy wys is, jou ander verhoudings biddend evalueer en weet hoeveel tyd jy daarin moet belê.
Byvoorbeeld: Indien jy ‘n naby familielid het wat altyd argumenteer of negatief is, moenie jouself in ‘n posisie plaas waar jy op ‘n gereelde basis met hom/haar te doen moet kry nie. Feestye saam mag dalk genoeg wees! Dieselfde is waar van vriende. Diegene wat skinder, ander veroordeel, met jou kompeteer of snydende opmerkings maak moet jou selde beskikbaar vind – tensy die Here dit op jou hart druk om tyd met hulle te bestee en sy Woord met hulle te deel.
Daar word nie van jou verwag om tyd saam met mense wat jou vrede steel, deur te bring nie. Salomo het gesê: ‘Moenie vriende maak met ‘n humeurige mens nie…’ (Spreuke 22:24 NLV). Paulus het gewaarsku: ‘…Wees op die uitkyk vir mense wat verdeeldheid veroorsaak… Vermy hulle’ (Romeine 16:17 NLV).
Wanneer jy in die geselskap van iemand is wat stres veroorsaak, vra jouself die volgende vrae af: ‘Sal geduld binne-in my groei as ek hierdie situasie verduur eerder as om te vertrek? Hoekom stres hierdie persoon se optrede my? Is dit omdat dit my eie gedrag weerspieël? Hoekom gaan ek voort om met hulle te kommunikeer?’ Bid die volgende: ‘Vader, ek het U nodig om my te help om te onderskei hoe om mense wat stres veroorsaak te hanteer, sodat u liefde voortdurend deur my kan skyn.’
Sielskos: Eks 34:29-35; Mark 9:2-27; 2 Kor 3:7-18
