Wees ‘n aanspoorder (3)

Wanneer dit daarby kom om ‘n aanspoorder te wees, is daar twee dinge wat jy moet oplet: 1) Aansporing is ‘n verwaarloosde gawe. Daar is deesdae geen bediening in die kerk wat meer nodig as bemoediging is nie. Die meeste kerke het ‘n ‘koue water komitee.’ Hulle is altyd gereed om jou te vertel hoekom iets nie sal werk nie en uit te wys hoekom ‘n sekere program verkeerd geloop het. Hulle neig om harder en langer as die aanspoorders te praat, wat tot die volgende punt lei.

2) Aansporing is ‘n nodige gawe. Maak nie saak hoe goed dinge verloop nie, of hoe goed iemand van buite af lyk nie, elkeen van ons het ‘n bietjie aansporing nodig. Aansporing is inderwaarheid so belangrik dat die hele kerk daarby betrokke moet wees. ‘Laat ons voortdurend aandag gee aan mekaar – oor hoe ons mekaar kan aanspoor tot ‘n meer kragdadige beoefening van liefde en goeie dade. En laat ons tog nie – soos party gemeentelede die gewoonte het – versuim om die gemeentebyeenkomste by te woon nie. Kom ons moedig mekaar aan, nog meer omdat ons sien dat die dag van Christus se koms al hoe nader kom’ (Hebreërs 10:24-25 NLV).

Kerk is die plek waar mense opgelig, nie platgeslaan moet word nie. Ons moet mense bemoedig wanneer hulle dit nie nodig het nie, eerder as om te wag totdat hulle dit nodig het. As jy te lank wag, mag jou aansporing dalk te laat wees. Moenie wag tot iets goeds gebeur om ‘n bemoedigende woord te spreek nie; maak dit ‘n gereelde gebeurtenis. ‘Maar ek weet nie wat om te sê nie,’ protesteer jy. Vra God vir wysheid en jy sal dit ontvang. ‘Die oppermagtige Heer het my geleer sodat ek dié wat moeg is moed kan inpraat…’ (Jesaja 50:4 NLV).

Sielskos: 2 Sam 14:21-17:13; Joh 3:1-21; Ps 89:15-37; Spr 23:15-18