2026-05-09
Romeine 12:6 NLV
Wanneer jy bekende musikante bestudeer, sal jy dikwels vind dat hulle hul kuns aangeleer het deur in ‘n orkes te speel. Dit is omdat sekere vaardighede – om te leer om met ander instrumente saam te smelt, tempo te handhaaf, om harder of sagter te speel, die dirigent se leiding te volg – slegs aangeleer kan word deur saam met ander mense te speel.
Wat waar is van ‘n orkes, is selfs meer waar van ‘n gemeenskap van gelowiges. Jesus het dit geïllustreer in sy bekende gelykenis van die talente (sien Matteus 25:14-30). Aan een man is vyf talente gegee en het uiteindelik tien gekry. Aan ‘n ander man is twee talente gegee en het uiteindelik vier gekry. Aan ‘n derde man is een talent gegee, wat hy gaan begrawe het. In ‘n sekere sin het Jesus oor mense wat hulle deel doen en hoe belangrik dit vir God se koninkryk is, gepraat.
Nie almal speel dieselfde instrument nie en nie almal vertolk dieselfde rolle nie. Sommige instrumente is harder as ander en sommige rolle is groter as ander. Dit is nie hoeveel jy het wat vir Jesus saak maak nie; maar wat jy met dit wat jy het, doen. Daar is geen onbeduidende gawes in God se koninkryk nie. Ons gawes mag dalk in grootte verskil, maar kom almal van dieselfde bron af.
Al wat Christus wil hê jy moet doen, is om jou deel te doen. Hy verwag nie dieselfde resultate nie, maar Hy verwag wel dieselfde inspanning. Hy vergelyk jou nooit met iemand anders nie. Hy vergelyk jou net met jouself. Hy kyk nie na wat jy het nie; Hy kyk na wat jy doen met dit wat jy het. Doen dus net jou deel.
Sielskos: Deut 25-27; Matt 9:14-26; Ps 44:17-26; Spr 12:12-14
2026-05-08
Lukas 24:16 DB
Wanneer jy ‘n krisis in die gesig staar, is dit maklik om perspektief te verloor. Dit het met twee van Christus se dissipels op die Emmauspad gebeur. Ontmoedig oor sy dood, was hulle ‘…ernstig aan die gesels oor die gebeure van die afgelope naweek. Terwyl hulle met swaar harte geloop en praat het, het Jesus by hulle aangesluit en saam met hulle verder gestap. Maar hulle het Hom nie herken nie’ (verse 14-16 DB). Wanneer jy jou oë van Jesus afhaal, begin jy hulpeloos oor jou situasie voel.
Dr Michael Youssef sê: ‘Wanneer ek ‘n groot krisis in die gesig staar, is ek geneig om die soort persoon te wees wat se visie vaag word. My persepsies word verdraai. My argumente word eensydig. Ek sluit dikwels die einste mense wat my van die probleem kan verlos uit, net soos daardie twee dissipels gedoen het. Hul visie oor die persoon wat saam met hulle geloop en met hulle gepraat het, was vaag. Die een wie se dood hulle betreur het, was lewend, maar hulle het dit nie besef nie, want hulle het op die verkeerde dinge gefokus.’
Alles het egter verander die oomblik toe hulle Jesus herken het. ‘Hulle het daar en dan opgestaan en na Jerusalem toe teruggegaan… Toe vertel hulle wat op die pad gebeur het en hoe Hy aan hulle bekend geword het deur die breking van die brood’ (verse 33-35 NLV). In ‘n oomblik het hulle vrees in moed, hulle pyn in vreugde en hulle wanhoop in hoop verander.
Paulus het geskryf: ‘Ek bid verder dat God julle geestelike oë sal oopmaak…’ (Efesiërs 1:18 DB). Wanneer jy ophou om op die probleem te fokus en jou oë op Jesus vestig, kry jy 20/20-visie en word jy met hoop vervul.
Sielskos: Deut 22-24; Matt 9:1-13; Ps 44:9-16; Spr 12:10-11
Luke 24:16 MSG
When you face a crisis it’s easy to lose perspective. It happened to two of Christ’s disciples on the Emmaus Road. Discouraged about His death, they were ‘going over all these things that had happened. In the middle of their… questions, Jesus came up and walked along with them. But they were not able to recognise who he was’ (vv. 14-16 MSG). When you take your eyes off Jesus, you start to feel helpless about your situation.
Dr Michael Youssef says: ‘Facing a major crisis, I tend to be the kind of person whose vision becomes blurred. My perceptions are shot. My contemplations are one-sided. I often shut out the very people who can deliver me, just like those two disciples… Their vision was blurred about the person who was walking with them and talking to them. The one whose death they were mourning was alive… but they didn’t realise it because their focus was on the wrong thing.’
But everything changed the minute they recognised Jesus. ‘Within the hour they were on their way back to Jerusalem. There… the two… told… how Jesus had appeared to them as they were walking along… and how they had recognised him as he was breaking the bread’ (vv. 33-35 NLT). Note the words ‘within the hour’. In an instant they went from fear to courage, pain to joy, and despair to hope.
Paul wrote, ‘I pray that the eyes of your heart may be enlightened’ (Ephesians 1:18 NIV). When you stop focusing on the problem and fix your eyes on Jesus, you get 20/20 vision and you’re filled with hope.
Soul food: Deut 22-24; Matt 9:1-13; Ps 44:9-16; Prov 12:10-11
2026-05-07
Openbaring 12:10 NLV
Satan word ‘die aanklaer van ons medegelowiges’ genoem omdat hy probeer om ons aan alles wat ons verkeerd gedoen het, te herinner. Hoekom? Sodat al ons emosionele energie aan die verlede bestee word en ons niks oor het om groot drome mee te droom of ons Godgegewe lewensopdrag mee te vervul nie. Die ironie van sy beskuldigings is die volgende: Hy laat ons onbelyde sondes met rus. Hoekom slapende honde wakker maak? Hy wil jou nie aan jou onbelyde sonde herinner nie. Hy herinner jou aan sondes wat jy reeds bely het – sondes wat reeds vergewe is. Daarom is dit valse beskuldigings; die sondes is reeds vrygespreek.
Ons moet egter ‘n kritiese onderskeid tref. Veroordeling is om skuldig oor belyde sonde te voel, terwyl oortuiging nodig is om oor onbelyde sonde skuldig te voel. Oortuiging is die manier waarop ons die saak met God regmaak en met ons lewe aangaan. Leer dus om op die oortuigende stem van die Heilige Gees te fokus en die veroordelende stem van die vyand te ignoreer. Die Bybel sê: ‘As ons egter ons sondes bely, Hy is betroubaar en regverdig om ons sondes te vergewe en ons skoon te maak van elke verkeerde optrede’ (1 Johannes 1:9 NLV).
As ons onskuldig pleit en nie ons sondes bely nie, is ons skuldig aan dit waarvan ons aangekla word. As ons egter oor ons sondes skuldig pleit, word ons onskuldig bevind en God bewaar en beskerm ons. Ons rekord van sonde word heeltemal uitgewis. Jy kan ook nie twee keer vir dieselfde sonde verhoor word nie. Sodra jy dit bely het, word jou sonde eens en vir altyd vergewe. Die sondelose Seun van God het die skuld geneem, die houe verduur en die val namens jou gedra (sien 1 Johannes 3:5).
Sielskos: Deut 18-21; Matt 8:18-34; Ps 44:1-8; Spr 12:7-9
Revelation 12:10 NKJV
Satan is called “the accuser of our brethren” because he tries to remind us of everything we’ve done wrong. Why? So that all our emotional energy is spent on the past, and we’ve nothing left over to dream God-sized dreams or fulfill our God-given assignment in life. The irony of his accusations is this: he leaves our unconfessed sins alone. Why wake a sleeping dog? He’d rather you don’t deal with unconfessed sin at all. His accusations pinpoint confessed sin – sins that have already been forgiven. That is why they are false accusations; the sins have already been acquitted.
Now let’s stop and make a critical distinction. Condemnation is feeling guilty over confessed sin, whereas conviction is feeling guilty over unconfessed sin. Conviction is the way we get right with God and get on with our lives. So, learn to tune in the convicting voice of the Holy Spirit and tune out the condemning voice of the enemy. The Bible says: “If we confess our sins, He is faithful and just to forgive us our sins and to cleanse us from all unrighteousness” (1 John 1:9 NKJV).
If we plead innocent, we’re guilty as charged. Even Jesus our advocate can’t come to our defense. But if we plead guilty as charged, we’re found innocent, and we come under God’s protective custody. Our record of wrong is completely expunged. And there is no double jeopardy – you cannot be tried twice for the same sin. Once confessed, your sins are forgiven once and for all. The sinless Son of God took the blame, took the hit, and took the fall for you (see 1 John 3:5).
Soul food: Deut 18-21; Matt 8:18-34; Ps 44:1-8; Prov 12:7-9
