2026-09-12
Hebrews 10:19 NKJV
Martin Luther had a good friend named Frederick Myconius who became very ill to the point of death. Luther wrote to him: “I command thee in the name of God to live because I still have need of thee in the work of reforming the church… The Lord will never let me hear that thou art dead but will permit thee to survive me. For this I am praying, this is my will, and may my will be done, because I seek only to glorify the name of God.”
We think of speaking softly to God, of humbling ourselves before God, but not of praying boldly. Yet that’s what the Bible says we should do: “Therefore, brethren, having boldness to enter the Holiest by the blood of Jesus… let us draw near with a true heart in full assurance of faith… Let us hold fast the confession of our hope without wavering, for He who promised is faithful… Therefore do not cast away your confidence, which has great reward. For you have need of endurance, so that after you have done the will of God, you may receive the promise” (vv. 19, 22, 23, 35, 36 NKJV).
Prayer is not about persuading God to let go of something He’s reluctant to give. He’s more willing to give than we are to receive. He’s actually looking for opportunities to bless us: “The eyes of the Lord run to and fro throughout the whole earth, to show Himself strong on behalf of those whose heart is loyal to Him” (2 Chronicles 16:9 NKJV). So, pray boldly and be confident that God will do what He promised.
Soul food: Mic 1-4; Mark 13:1-11; Ps 78:32-39; Pro 23:29-35
Hebreërs 10:19 NLV
Martin Luther het ‘n goeie vriend, genaamd Frederick Myconius, gehad wat dodelik siek geword het. Luther het aan hom geskryf: ‘Ek beveel jou in die naam van God om te lewe, want ek het jou steeds nodig in die werk om die kerk te hervorm. Die Here sal toelaat dat jy oorleef. Hiervoor bid ek, dit is my wil en mag my wil geskied, want ek lewe slegs om die Naam van God te verheerlik.’
Ons dink ons moet saggies met God te praat, ons moet onsself voor God verootmoedig, maar ons dink nie daaraan om vrymoedig te bid nie. Tog is dit wat die Bybel sê ons moet doen: ‘Liewe broers en susters, ons het dus nou deur die bloed van Jesus volle vrymoedigheid om in die hemelse heiligdom in te gaan… met ‘n opregte hart en absolute vertroue… Kom ons hou ook styf vas aan die hoop wat ons bely, want ons kan op God staatmaak; Hy sal doen wat Hy beloof het… Moenie hierdie vertroue in God deur julle vingers laat glip nie. Dit hou vir julle ‘n groot beloning in. Wat julle nodig het, is om te volhard sodat julle kan voortgaan om God se wil te gehoorsaam. Dan sal julle ontvang wat God beloof het’ (verse 19, 22, 23, 35-36 NLV).
Gebed gaan nie daaroor om God te oorreed om iets te gee wat Hy huiwerig is om te gee nie. Hy is gewilliger om te gee as wat ons is om te ontvang. Hy soek inderwaarheid na geleenthede om ons te seën: ‘Die Here kyk oor die hele aarde om hulle te help wat met hulle hele hart op Hom vertrou…’ (2 Kronieke 16:9 NLV). Bid dus met vrymoedigheid en wees vol vertroue dat God sal doen wat Hy belowe het.
Sielskos: Miga 1-4; Mark 13:1-11; Ps 78:32-39; Spr 23:29-35
2026-09-11
Hebreërs 4:16 NLV
Toe Martin Luther se kollega siek geword het, het die hervormer vrymoedig vir genesing gebid. ‘Ek het die Almagtige met groot ywer gesmeek en al die beloftes wat ek uit die Skrif kon onthou, aangehaal. Ek het gesê dat Hy asseblief my gebed moet verhoor sodat ek voortaan geloof in sy beloftes moet hê.’
Terwyl John Wesley die Atlantiese Oseaan oorgesteek het, het sy skip ‘n groot storm binnegevaar. Hy het dadelik in sy kajuit gaan bid. Adam Clark, ‘n kollega, het die gebed gehoor en dit opgeteken: ‘Almagtige God, U heers oral en alle dinge dien die doel van u wil. Beveel hierdie winde en golwe dat hulle U moet gehoorsaam, en neem ons vinnig en veilig na die hawe waarheen ons wil gaan.’ Adam Clark het op die dek gaan staan, waar hy kalm winde en die skip op koers gevind het. Wesley het egter geen opmerking oor die verhoorde gebed gemaak nie. Clark het geskryf: ‘Hy het so volkome verwag om gehoor te word dat hy dit as vanselfsprekend aanvaar het dat sy gebed verhoor sou word.’
Vrymoedigheid in gebed is vir baie ‘n ongemaklike gedagte. Om aan die deur van die Allerhoogste te klop? Om met God te worstel? Is sulke gebed oneerbiedig? Vermetel? Dit sou wees as God ons nie genooi het om so te bid nie: ‘Kom ons gaan dan met volle vrymoedigheid na die troon van ons genadige God. Hy sal aan ons sy deernis en onverdiende goedheid bewys sodat ons op die regte tyd gehelp sal word.’
Bevind jy jouself tans in ‘n noodsituasie? ‘…gaan dan met volle vrymoedigheid na die troon van ons genadige God,’ in die geloof dat God jou gebed sal verhoor en namens jou sal optree.
Sielskos: Num 29:1-6; Matt 24; 1 Kor 15:50-58
Hebrews 4:16 NKJV
When Martin Luther’s coworker became ill, the reformer prayed boldly for healing. “I besought the Almighty with great vigor… quoting from Scripture all the promises I could remember… and said that He must grant my prayer, if I was henceforth to put faith in His promises.”
As John Wesley was crossing the Atlantic Ocean, his ship encountered a great storm. He was reading in his cabin when he learned that the winds were knocking the ship off course, so he responded in prayer. Adam Clark, a colleague, heard the prayer and recorded it: “Almighty God, thou hast sway everywhere, and all things serve the purpose of thy will… Command these winds and waves that they should obey thee, and take us speedily and safely to the haven whither we would go.” Wesley stood up from his knees, took up his book, and continued to read. Adam Clark went on deck where he found calm winds and the ship on course. But Wesley made no remark about the answered prayer. Clark wrote, “So fully did he expect to be heard that he took it for granted that he was heard.”
Boldness in prayer is an uncomfortable thought for many. Pounding on the door of the Most High? Wrestling with God? Is such prayer irreverent? Presumptuous? It would be, had God not invited us to pray as such: “Let us therefore come boldly to the throne of grace, that we may obtain mercy and find grace to help in time of need.”
Are you in a “time of need”? “Come boldly to the throne of grace,” believing God to answer your prayer and move on your behalf.
Soul food: Num 29:1-6; Matt 24; 1 Cor 15:50-58
2026-09-10
Spreuke 18:21 NLV
Iets kragtigs gebeur wanneer ons God se Woord spreek. ‘Die tong het mag oor dood en oor lewe. Hulle wat lief is om te praat, moet saamleef met die gevolge van hulle woorde.’ Jesus het letterlik met die wind en die golwe gepraat, nie waar nie? Hy het storms bestraf. Hy het demone bestraf. Hy het siektes bestraf. Hy het selfs vir ons gesê om berge aan te sê om te versit! (Sien Markus 11:23.)
Wanneer jy jou geloof verbaliseer, gee jy dit krag. Daar is ‘n paar dinge wat jy egter nie moet sê nie. Toe Jeremia sy ouderdom as ‘n verskoning gebruik het om nee vir God se roeping te sê, het die Here hom bestraf: ‘Moenie sê jy is te jonk nie…’ (Jeremia 1:7). Met ander woorde, moenie jouself diskwalifiseer wanneer God jou roep nie! Spreek eerder lewe-gewende, geloofsgevulde, genade-deurdrenkte woorde.
Mark Batterson sê: ‘Daar is sommige dinge wat ek weier om te sê, want dit gee hulle krag. Ek noem dit my ‘Sê Nie’-lys. Watter woorde moet op jou ‘Sê Nie’-lys gaan? Ek praat nie net van woorde wat nie in ordentlike geselskap gesê moet word nie. Jesus het gesê ons sal van elke ydele woord rekenskap gee. ‘n Ydele woord is ‘n nuttelose, waardelose woord – ‘n woord wat niks bereik nie.’
Jesus het ook in Matteus 12:34 gesê: ‘…Waar die hart van vol is, loop die mond van oor’ (NLV), dus is ons woorde x-strale van wat binne-in ons aangaan. Dit is waar die stryd gewen of verloor word. As ons wil hê dat ons woorde sy Woord moet weerspieël, is dit waar ons geanker moet wees. Wanneer ons dit doen, word die gesindheid van Christus ook ons denkwyse.
Sielskos: Neh 11-13; Mark 12:28-44; Ps 78:17-31; Spr 23:26-28
