2026-05-26
Daniël 10:18 NLV
Elisabeth Elliott skryf in haar boek, A Slow and Certain Light, die volgende: ‘Toe ek in die woude van Ecuador gewoon het, het ek gewoonlik te voet gereis. Paadjies het dikwels deur strome en riviere gelei wat ons moes oorsteek, maar soms was daar ‘n primitiewe brug hoog bo die water wat ons moes oorsteek. Ek het daardie brûe gevrees. Die plaaslike inwoners sou egter sê: ‘Loop net oor, señorita,’ en sou die brug ligvoets en vol selfvertroue oorsteek.
Ek was ook kaalvoet soos hulle, maar dit was nie genoeg nie. Op die brug kon ek nie ophou om na die rivier onder my te kyk nie. Ek was bang ek sou gly. My balans was nog nooit goed nie, dus sou my gids sy hand uitsteek om my te help. Hierdie aanraking was al wat ek nodig gehad het. Ek het myself ophou bekommer dat ek gaan gly. Ek het opgehou om afwaarts na die rivier te kyk en eerder na die gids gekyk, wat my hand met net die geringste aanraking vasgehou het. Wanneer ek die ander kant bereik het, het ek besef dat as ek gegly het, hy my sou vang. Sy teenwoordigheid en sy aanraking, was al wat ek nodig gehad het.’
Dis al wat jy ook nodig het: om God se teenwoordigheid te ervaar en sy aanraking te voel. Daniël het geskryf: “Die een wat soos ‘n mens lyk, het toe weer aan my geraak en my sterk gemaak. ‘Moenie bang wees nie,’ sê hy weer vir my. ‘God is lief vir jou. Wees rustig. Wees sterk.’ Terwyl hy met my gepraat het, het ek sterk geword. Ek het vir hom gesê: ‘Meneer kan maar nou met my praat. Ek is sterk genoeg'” (verse 18-19 NLV).
Sielskos: Rig 19:16-21:25; Matt 13:10-23; Ps 128; Spr 13:17-19
Daniel 10:18 NKJV
In her book A Slow and Certain Light, Elisabeth Elliott wrote: “When I lived in the Forest of Ecuador, I usually traveled on foot… Trails often led through streams and rivers which we had to wade, but sometimes there was a log high above the water which we had to cross. I dreaded those logs and was always tempted to take the steep, hard way down into the ravine and up the other side. But the Indians would say, ‘Just walk across, senorita,’ and over they would go, light-footed and confident.
I was barefoot as they were, but it was not enough. On the log, I couldn’t keep from looking down at the river below. I feared I would slip. I had never been any good at balancing myself… so my guide would stretch out a hand, and the touch of it was all I needed. I stopped worrying about slipping. I stopped looking down at the river or even the log and looked at the guide, who held my hand with only the slightest touch. When I reached the other side, I realized that if I had slipped, he would have held me. His being there, and his touch, were all I needed.”
That’s all you need too: to experience God’s presence and feel His touch. Daniel wrote: “The one having the likeness of a man touched me and strengthened me. And he said… ‘Beloved, fear not! Peace be to you; be strong, yes, be strong!’ So when he spoke to me I was strengthened, and said, ‘Let my lord speak, for you have strengthened me'” (vv. 18-19 NKJV).
Soul food: Judg 19:16-21:25; Matt 13:10-23; Ps 128; Prov 13:17-19
2026-05-25
Markus 6:31 NLV
Een van Satan se taktieke is om ons van die een uiterste na die ander te neem – van luiheid na werksverslaafdheid. Dis belangrik om die verskil tussen ‘n harde werker en ‘n werksverslaafde te verstaan. Harde werkers het die wysheid om perke te stel aan hoeveel hulle gedurende ‘n dag kan doen.
In haar boek, 30 Days to a Stronger, More Confident You, skryf Deborah Smith Pegues: ‘Ek was in ontkenning oor my werksverslawing totdat ek besef het dat ek heelwat van die kenmerkende simptome het: Ek het die meeste van die tyd laat gewerk. Die meeste van my gesprekke het om die probleme by die kantoor gedraai. Ek het selde middagete geneem. Ek was altyd besig om veelvuldige take te verrig; ek het selde enige taak doelgerig uitgevoer. As ek oor die telefoon gepraat het, het ek ook die tyd gebruik om die huis op te ruim. As ek televisie gekyk het, het ek ook papiere georganiseer, en so aan en so meer.
Wanneer ek probeer ontspan het, het ek gedink aan al die dinge wat ek eintlik moes doen. My doenlysie het meer items daarop gehad as wat ek moontlik gedurende ‘n enkele dag kon bereik. Ek was ‘n slaaf van my oortrokke kalender; ek het min of geen tyd vir ontspanning gehad nie. Ander mense het te stadig beweeg. Ek het altyd na die volgende afspraak gejaag. Ek het uitgesien na die toekennings wat ek vir goeie prestasie ontvang het. Vandag probeer ek slegs by die aktiwiteite wat ek voel deel van God se plan vir my lewe is, betrokke raak.’
Dis wonderlike raad! Jesus het vir sy hardwerkende dissipels gesê: ‘…Kom julle nou self eenkant toe na ‘n stil plek en skep ‘n bietjie asem.’ Sê die Here dieselfde vir jou?
Sielskos: Rig 16:1-19:15; Matt 13:1-9; Ps 45; Spr 13:13-16
Mark 6:31 NIV
One of Satan’s tactics is to take us from one extreme to the other – from laziness to workaholism. Understanding the difference between being a hard worker versus a workaholic is key. Hard workers have the wisdom to set limits on how much they will do in the course of a day.
In her book 30 Days to a Stronger, More Confident You, Deborah Smith Pegues wrote: “I was in denial about my propensity toward workaholism until I realized that I had too many of the telltale symptoms: I worked late the majority of the time. Most of my conversations revolved around the issues at the office. I rarely took lunch breaks. I was always multitasking; I rarely performed any task single-mindedly. If I talked on the phone, I would also use the time to tidy the house. If I watched television, I also organized papers, and on and on it went.
When I tried relaxing, I would think of all the things I should be doing. My to-do list had more items on it than I could possibly achieve during a single day. I was a slave to my overcommitted calendar; I left little or no downtime. Everybody seemed to move too slowly. I was always rushing to the next appointment. I looked forward to the accolades I received for performing well. I found little time to nurture my friendships… Today, I try to engage only in those activities I feel are part of God’s plan for my life.”
What great advice! Jesus said to His hard-working disciples: “Come with me by yourselves to a quiet place and get some rest.” Is the Lord saying the same thing to you?
Soul food: Judg 16:1-19:15; Matt 13:1-9; Ps 45; Prov 13:13-16
2026-05-24
Filippense 2:13 AFR53
God werk in jou. Waaraan werk Hy? Jou wil. Wat wil Hy hê moet jy doen? Om na sy welbehae te werk. Hoe doen Hy dit? Deur jou gedagtes: ‘Julle gesindheid moet soos Jesus Christus s’n wees’ (Filippense 2:5 NLV). God kan hoorbaar deur omstandighede of deur ‘n ander persoon met jou praat. Omdat God egter vir jou sy gedagtes kan gee of jou gedagtes kan lei, is jou gedagtes die vergaderkamer waar Hy meestal met jou sal kommunikeer.
Daarom sal Satan probeer om bose idees in jou gedagtes te plaas. As hy nie daarin slaag nie, sal hy probeer om jou gedagtes met vrees en bekommernis te vul. As dit ook nie werk nie, sal hy tevrede daarmee wees om jou ure lank na ‘waardelose dinge’ op televisie of die internet te laat kyk. Die Psalmdigter het gebid: ‘Weerhou my van waardelose dinge…’ (Psalm 119:37 NLV).
Om van God te kan hoor en te verstaan wat Hy vir jou sê, moet jy jou gedagtes ‘n beskermde omgewing maak. Jou begeerte om van God te hoor moet voorrang bo elke ander begeerte wat jy het, geniet. Die sosiale hervormer Dorothy Day, wat baie werk namens die armes in die twintigste eeu gedoen het, het gepraat van wat sy haar ‘nosies’ genoem het – idees wat die onmiskenbare stempel van God se outeurskap in haar gedagtes gehad het. George Fox en die Kwaker-tradisie het dit ‘besorgdhede’ genoem. Ander praat van ‘aansporings’ of ‘leidings.’
Die goeie nuus is dat indien jy werklik van God wil hoor en jy bereid is om jou lewe dienooreenkomstig te prioritiseer, sal Hy met jou praat.
Sielskos: Lev 23:15-22; Joh 14:15-18; Hand 2:1-18
