2023-09-03
Matteus 6:31 NLV
Dis goed om ‘n doelwit vir die toekoms en ‘n plan om dit te bereik, te hê. Dis egter nie goed om aan die toekoms te dink en jouself oor alles wat verkeerd kan gaan, te bekommer nie. Dis angstigheid en dit behoort geen plek in jou gedagtes as verloste kind van God te hê nie.
‘Moet julle dus nie bekommer en vra: ‘Wat sal ons tog eet?’ of: ‘Wat sal ons drink?’ of: ‘Wat sal ons aantrek?’ nie. Dit is die ongelowiges wat oor hierdie soort dinge begaan is. Julle hemelse Vader weet tog dat julle dit alles nodig het. Nee, maak die koningsheerskappy van God en dit wat voor Hom reg is, julle heel eerste prioriteit; dan sal God vir julle al hierdie ander dinge as ‘n bonus byvoeg. Moet julle daarom nie oor môre bekommer nie. Môre sal sy eie bekommernisse bring. Vandag se moeilikhede is vir een dag heeltemal genoeg’ (verse 31-34 NLV).
Hierdie Skrifgedeelte kan in een sin opgesom word: ‘Leef elke dag deur God te vertrou om vir jou te sorg en hou op om jou oor die toekoms te bekommer.’ Elke oggend het God vir die Israeliete genoeg kos vir een dag gegee. As hulle meer probeer opgaar het, het dit vrot geword. God se boodskap was eenvoudig: ‘Ek sal jou daagliks lei en vir jou voorsien.’
Angstigheid kan jou van binne af opvreet. Wanneer jy dus angstig voel, staan op die volgende Skrifgedeelte: ‘Deur die Here se troue liefde is ons nie doodgemaak nie. Hy hou nooit op om vir ons om te gee nie. Sy liefde het geen einde nie. Op u ontferming kan ‘n mens altyd vertrou. Dit is elke oggend nuut’ (Klaagliedere 3:22-23 NLV).
Sielskos: Hand 20:7-12; Jer 29:4-14
2023-09-02
Psalm 55:22 AMPC
Hannah Whitall Smith tells a story that took place about a hundred years ago, yet it’s as up to date as tomorrow morning’s newspaper. A farmer with a horse and cart notices a man walking along with a heavy sack on his back, so he offers him a ride. The stranger accepts and climbs up onto the cart. But as they proceed down the road, he is still bowed beneath the weight of his sack. The farmer says, “Why don’t you set the sack down?” The stranger replies, “That would be too much to ask. I’m grateful that you’re carrying me, but I would never expect you to carry the sack also.”
That’s what we do when we accept God’s offer of salvation but insist on carrying all our burdens ourselves. “Cast your burden on the Lord [releasing the weight of it] and He will sustain you.” God won’t begin working on the problem until you turn it over to Him; He gets involved when He gets invited. We wait until we’re falling apart, then wonder why God doesn’t help. “You do not have, because you do not ask” (James 4:2 AMPC).
Have you asked God for help? Have you placed the problem in His hands, confident that He will work it out for your good, patiently waiting for Him to do it? This doesn’t mean you become passive and sit around doing nothing. You need to do what you believe is right and what you have peace about doing. Learn the difference between your part and God’s part and stop frustrating yourself by trying to do what only God can do.
Soul food: Amos 5:18-9:15; Mark 10:1-12; Ps 103:13-22; Prov 19:17
Psalm 55:23 NLV
Hannah Whitall Smith vertel ‘n verhaal wat ongeveer ‘n honderd jaar terug plaasgevind het en tog is dit nog steeds net so relevant soos vanoggend se koerant. ‘n Boer op ‘n perdekar gewaar ‘n man wat met ‘n swaar sak op sy rug loop en daarom bied hy vir hom ‘n rit aan. Die vreemdeling aanvaar die aanbod en klim op die perdekar. Terwyl hulle egter verder reis, sit hy steeds geboë onder die gewig van sy sak. Die boer vra: ‘Hoekom sit jy nie die sak neer nie?’ Die vreemdeling antwoord: ‘Dit sal te veel wees om te vra. Ek is dankbaar dat jy my plek gee op jou perdekar, maar ek sal nooit van jou verwag om my sak ook te dra nie.’
Dis wat ons doen wanneer ons God se aanbod van verlossing aanvaar, maar steeds daarop aandring om ons laste self te dra. God sal nie aan die probleem begin werk totdat jy dit aan Hom oorgee nie. Ons wag tot ons besig is om uitmekaar te val en wonder dan hoekom God ons nie help nie. ‘…En eintlik is die rede hoekom julle nie het wat julle wil hê nie, die feit dat julle God nie daarvoor vra nie’ (Jakobus 4:2 NLV).
Het jy God vir hulp gevra? Het jy die probleem in sy hande geplaas, met die vertroue dat Hy dit ten goede vir jou sal laat uitwerk en wag jy geduldig vir Hom om dit te doen? Dit beteken nie dat jy passief word en rondsit en niks doen nie. Jy moet doen wat jy glo reg is en waaroor jy vrede het. Leer die verskil tussen jou deel en God se deel om te doen en hou op om jouself te frustreer deur te probeer doen wat slegs God kan doen.
Sielskos: Amos 5:18-9:15; Mark 10:1-12; Ps 103:13-22; Spr 19:17
2023-09-01
1 Peter 5:7 NKJV
Anxiety is excessive concern. And if left unchecked, it can rob you of important things like confidence, joy, peace, humor, and perspective. Anxiety comes from obsessing over something; trying to figure out what happened, needing to understand what people are thinking, struggling to decide what to do.
“Trust in the Lord with all your heart, and lean not on your own understanding; in all your ways acknowledge Him, and He shall direct your paths” (Proverbs 3:5-6 NKJV). Trust requires living with unanswered questions, being satisfied in knowing that God knows what you don’t know. You will never have all the answers. You will never have perfect understanding of things. Even the apostle Paul acknowledged, “We know in part” (1 Corinthians 13:9 KJV).
The cure for anxiety begins with accepting these three things: First, that God knows everything. Second, that God is never surprised. Third, that God is never without a solution. So here are your options: Carry the burden yourself or cast it on the Lord. “Casting the whole of your care [all your anxieties, all your worries, all your concerns, once and for all] on Him, for He cares for you affectionately and cares about you watchfully” (1 Peter 5:7 AMPC). Note the words “all your anxieties… once and for all.”
Learning to live this way takes patience and practice, so don’t expect an overnight miracle. The secret is in giving your anxiety to God one more time than you take it back. Learn to catch yourself in the act. When anxiety comes, say, “Lord, this is not mine, it’s yours. So, I’m giving it to you.” Try it for the next thirty days and see what happens.
Soul food: Amos 1:1-5:17; Mark 9:38-50; Ps 103:1-12; Prov 19:12-16
1 Petrus 5:7 NLV
Angstigheid is oormatige besorgdheid. As dit nie hanteer word nie, kan dit belangrike dinge soos selfvertroue, vreugde, vrede, humor en perspektief by jou steel. Angs ontstaan wanneer jy obsessief oor iets raak; jy probeer uitpluis wat gebeur het, probeer weet wat mense dink en sukkel om te besluit wat om te doen. ‘Vertrou op die Here met alles wat jy het. Moenie staatmaak op jou eie insigte nie. Vra na die wil van God in alles wat jy doen. Hy sal die regte pad vir jou wys’ (Spreuke 3:5-6 NLV).
Vertroue verg dat jy met onbeantwoorde vrae vrede maak, deur tevrede te wees daarmee dat God weet wat jy nie weet nie. Jy sal nooit al die antwoorde hê nie. Jy sal nooit ‘n perfekte begrip van dinge hê nie. Selfs die apostel Paulus het erken: ‘Ons ken maar net ten dele…’ (1 Korintiërs 13:9 NLV).
Die kuur vir angs begin deur drie dinge te aanvaar: Eerstens, dat God alles weet. Tweedens, dat niks God verras nie. Derdens, dat God nooit sonder ‘n oplossing is nie. Hier is dus jou opsies. Dra self die las, of gee dit aan die Here oor. ‘Gee al julle bekommernisse aan God oor, want Hy gee vir julle om’ (1 Petrus 5:7 NLV).
Om te leer om op hierdie manier te leef, verg geduld en oefening, moet dus nie oornag ‘n wonderwerk verwag nie. Leer om jouself op heterdaad te betrap wanneer jy jou begin bekommer. Wanneer angs aan die deur klop, sê: ‘Here, hierdie is nie myne nie. Dis U s’n. Dus gee ek dit aan U oor.’ Probeer dit vir die volgende dertig dae en kyk wat gebeur.
Sielskos: Amos 1:1-5:17; Mark 9:38-50; Ps 103:1-12; Spr 19:12-16
