Winde wat teen jou waai (2)

Paulus het vir almal aan boord die skip op pad na Rome gesê: ‘Manne, ek sien dat ons vaart gevaarlik gaan wees en dat daar nie net groot skade aan die vrag en skip gaan kom nie, maar ook aan ons lewens’ (vers 10 NLV).

Een skrywer sê: ‘Paulus het nie hier van ‘n klein skermutseling of ‘n bietjie verlies gepraat nie. Hierdie reis sou met rampe geteister word, met baie verlies, selfs aan hulle lewens. Vir Paulus het hierdie reis uiteindelike martelaarskap beteken. Paulus sou egter nie sterf voordat sy sending voltooi is nie, totdat hy ‘n noodlottige slag aan die Romeinse Ryk se hart, politieke genialiteit, militêre oppergesag en trots en praal, sou toedien nie.

Toe Paulus met die evangelie in Rome ingestap het, het die hel gesidder en die hemele hulle verbly. Ons het almal ons lewens aan daardie man te danke wat met ‘n ketting om sy enkel Rome begin bekeer het en vir ons die boeke van Efesiërs, Kolossense, Filippense en Filemon terwyl hy die gevangene vir Jesus Christus was, gegee het. Gelukkig vir ons was die bootrit na Rome nie die einde van die verhaal nie!

‘Maar die Romeinse offisier wou Paulus red… Hy het die mense wat kon swem, beveel om eerste oorboord te spring en die land te probeer haal. Die ander moes dan volg, sommige deur aan planke en ander deur aan wrakstukke vas te klou. Op hierdie manier het dit gebeur dat almal veilig aan land gekom het’ (verse 43-44 NLV).

Wanneer jy jou oë op Jesus hou, sal jy ten spyte van die storm regkom. Dis gewaarborg!

Sielskos: 2 Sam 6:11-23; Luk 18:18-30