Wanneer jy sterf! (1)

Die eerste sendelinge het na 616 N.C. by koning Edwin se hof in Northumbria, Engeland, aangekom. In sy groot saal, verlig deur die vlamme van talle fakkels, het hulle die evangelie aangebied. Een edelman het na die tyd gesê: ‘Die lewe is soos ‘n banketsaal. Binne is daar lig, vuur, warmte en feesviering, maar buite is dit koud en donker. ‘n Swaeltjie vlieg by die venster in en by ‘n ander venster uit. Dis hoe die lewe ook is. By geboorte kom ons uit die onbekende na vore en vir ‘n kort rukkie is ons hier en ervaar ‘n redelike hoeveelheid gemak en geluk. Dan vlieg ons weer na die koue, donker, onbekende donkerte uit. Kan hierdie godsdiens die donkerte vir ons verlig?’

Ons wat in die opstanding glo, kan met vertroue antwoord: ‘Ja!’ ‘n Foutiewe hartklop, ‘n kwaadaardige sel, of ‘n tragiese ongeluk kan die lewe soos ons dit ken, beëindig. Dis egter nie die einde nie. ‘En as God Hom nie lewendig gemaak het nie, is julle nog maar net soos julle altyd was, van kop tot tone in die sonde… Dan is nie net ons nie, maar ook al die ander Christene wat al dood is, sonder enige hoop totaal verlore. As Christenskap net iets beteken terwyl ons nog op hierdie aarde is en daar vir ons niks meer oor is daarna nie, is ons ‘n hopelose spul mense vir wie ander net baie jammer kan voel. Die waarheid is heeltemal anders: God hét Christus lewendig gemaak nadat Hy aan die kruis dood is. En Christus is maar die eerste Een van nog baie om te kom, dit waarborg Hy’ (1 Korintiërs 15:17-20 DB).

Vir die gelowige, is die einde van lewe op aarde die begin van ‘n glorieryke lewe saam met Christus in die hemel!

Sielskos: 1 Kon 1-2; Matt 12:38-50; Ps 45; Spr 12:7-9