George Müller se gedagtes oor meditasie

George Müller was ‘n man met groot geloof. Hy het duisende hawelose kinders in Engeland gered. Soms wanneer hulle rondom die tafel vir aandete bymekaar gekom het was daar niks om te eet nie, dus sou hy bid en God vir bonatuurlike voorsiening dank. Wanneer hy skaars klaar ‘Amen’ gesê het, het daar ‘n bakker met brood, ‘n groenteboer met groente of ‘n boer met melk aan sy deur geklop.

Hier volg ‘n inskrywing in sy dagboek, gedateer 9 Mei 1841: ‘Ek het met meer duidelikheid as ooit besef dat die primêre taak waaraan ek daagliks eerste my aandag moet wy, nie moet wees hoe baie ek die Here dien nie, maar hoe om my innerlike menswees te voed. Want ek kan probeer om die waarheid met die onbekeerdes te deel, ek kan probeer om gelowiges te bevoordeel, maar indien ek nie gelukkig in die Here is nie, en nie my innerlike menswees dag na dag voed en versterk nie, kan ek nie met die regte gesindheid dit alles doen nie. Voorheen het ek gebid nadat ek in die oggend aangetrek het. Nou sien ek dat die belangrikste ding wat ek moet doen, is om my oor te gee aan die lees van God se Woord en om daaroor te mediteer, sodat my hart vertroos, bemoedig, gewaarsku, bestraf en onderrig word; en dat my hart deur middel van die Woord van God, terwyl ek daaroor mediteer, in eksperimentele gemeenskap met die Here gebring kan word.’

Vir meer as veertig jaar het Müller in die krag van God geleef en wonderwerke gesien. Wat was sy geheim? Om elke dag tyd te neem om oor God se Woord te mediteer.

Sielskos: 2 Sam 14:21-17:13; Joh 5:1-15; Ps 41; Spr 24:5-6