2026-04-03
Romeine 5:20 NLV
Net oomblikke voor Hy sy laaste asem uitgeblaas het, het Jesus van die kruis af uitgeroep: ‘Tetelestai!’ Dit word vertaal as: ‘Dit is volbring.’ Dit is dieselfde woord wat in die Nuwe Testamentiese tyd op kwitansies geskryf is, wat aangedui het dat ‘n skuld ten volle betaal is. Jesus se dood aan die kruis was die finale paaiement om vir die sonde te betaal. Die volle skuld van elke sondaar wat na Hom toe vir verlossing kom, is ten volle by Golgota betaal.
Paulus het geskryf: ‘…Maar hoe meer die sonde geword het, hoe oorvloediger het God se genade geword.’ Die genadebank is nooit gesluit nie en daar is nooit onvoldoende fondse nie. In ‘n breukdeel van ‘n sekonde nadat ons ons sonde bely het, vind ‘n wonderbaarlike transaksie plaas. Al ons sonde word na Christus se rekening oorgeplaas en ten volle betaal.
Daar vind egter ook ‘n tweede oordrag plaas. Al Christus se geregtigheid word ook na ons rekening toe oorgedra! Paulus het dit as volg verduidelik: ‘Die boodskap van versoening bestaan daarin dat God deur Christus die wêreld met Homself versoen het en nie die mense se oortredings teen hulle hou nie… God het Hom wat nie sonde geken het nie, sonde gemaak ter wille van ons sodat ons, op grond van ons eenheid met Christus, deur God vrygespreek kan word’ (2 Korintiërs 5:19, 21 NLV).
Om ‘in Christus’ te wees, beteken dat ons in sy geregtigheid, eerder as ons eie, geklee is. Dus, wanneer ons voor God staan, hoef ons nie rekenskap van ons sonde te gee nie, want dit is reeds aan die kruis verreken. Die Vader sal die geregtigheid van sy Seun wat aan ons rekening oorgedra is, sien.
Sielskos: Jes 53; Luk 23:26-49; Ps 22
2026-04-02
Matthew 9:38 NKJV
When Martin Luther began the work that became the Great Reformation, his friend Myconius said, “I can best help where I am. I will remain and pray while you toil.” Then one night, Myconius dreamed that Jesus approached him and showed him His hands and feet, wounded by His crucifixion. He looked into the eyes of his Saviour and heard Jesus say to him, “Follow Me.” Jesus led him to a mountaintop and pointed eastward. Myconius looked and saw a plain stretching away from the horizon. It was dotted with thousands and thousands of sheep, and one man was trying to shepherd the great flock. Myconius recognized him as his friend, Martin Luther. The Saviour then pointed westward, and Myconius saw a great field of standing corn, with only one reaper trying to harvest it all. The lonely labourer was obviously exhausted, but he persisted. Myconius recognized the reaper to be Martin Luther.
“It is not enough that I should pray,” he said when he awoke. “The sheep must be shepherded, and the field of corn must be reaped. Here am I; send me.” He immediately sought out Luther and volunteered to serve in whatever capacity Luther desired.
The Bible says, “When [Jesus] saw the multitudes, He was moved with compassion… Then He said to His disciples, ‘The harvest truly is plentiful, but the labourers are few. Therefore pray the Lord of the harvest to send out labourers into His harvest'” (Matthew 9:36-38 NKJV). The only “prayer request” Jesus ever made was for labourers to go into the harvest field. And He’s calling you to be one of them.
Soul food: Jer 25-27; Luke 23:1-25; Ps 72:1-11; Prov 9:1-6
Matteus 9:38 NLV
Toe Martin Luther die werk begin het wat tot die Groot Hervorming gelei het, het sy vriend Myconius gesê: ‘Ek kan die beste help net waar ek is. Ek sal hier bly en bid terwyl jy jouself inspan.’ Een nag het Myconius egter gedroom en gehoor hoe Jesus vir hom sê: ‘Volg My.’ Jesus het hom na ‘n bergtop gelei en ooswaarts gewys. Myconius het gekyk en ‘n vlakte gesien wat met duisende en duisende skape besaai was en een man wat probeer het om hulle aan te keer. Myconius het die man as sy vriend, Martin Luther, herken. Die Verlosser het toe weswaarts gewys en Myconius het ‘n groot mielieland gesien, met slegs een werker wat die land moes oes. Die eensame arbeider was duidelik uitgeput, maar hy het volgehou. Myconius het die werker as Martin Luther herken.
‘Dit is nie genoeg dat ek net bid nie,’ het hy gesê toe hy wakker word. ‘Die skape moet opgepas word en die mielieland moet geoes word. Hier is ek; stuur my.’ Hy het dadelik na Luther gaan soek en aangebied om vrywillig, in watter hoedanigheid Luther ook al verlang, te dien.
Die Bybel sê: “Toe Jesus na die baie mense kyk, het Hy ontroerd geraak oor hulle seerkry en weerloosheid… Daarop sê Hy vir sy dissipels: ‘Die oes is groot, maar die werkers wat dit moet insamel, is so bitter min. Hierdie oes is die Here s’n. Vra Hom dan om werkers vir sy oesland te voorsien.'”
Die enigste ‘gebedsversoek’ wat Jesus ooit gemaak het, was vir werkers om die oes in te samel. Hy roep jou om een van hulle te wees.
Sielskos: Jer 25-27; Luk 23:1-25; Ps 72:1-11; Spr 9:1-6
2026-04-01
Job 32:8 NLV
Elihu het skielik in Job 32 sy stem laat hoor. Dit is duidelik dat hy die hele tyd teenwoordig was, maar hy het stilgebly omdat hy geglo het dat Elifas, Bildad en Sofar ouer en wyser as hy was. ‘…Ek is nog jonk, en julle is al oud. Daarom was ek bang. Ek wou nie waag om te sê wat ek dink nie’ (Job 32:6 NLV).
Nadat hy die lang en betekenislose argumente van Job se drie ouer vriende aangehoor het, het Elihu skielik die moed gekry om te praat: ‘Dit is die gees in die mens wat die mens insig gee, die asem wat van die Almagtige kom. Maar soms het bejaardes nie begrip nie… Luister daarom na my mening. Ek sal julle sê wat ek dink’ (Job 32:8-10 NLV). Hy het toe vir die volgende ses hoofstukke onophoudelik gepraat. Hy het homself nie meer as minderwaardig teenoor die ander beskou nie.
Gevoelens van minderwaardigheid duik op wanneer jy jouself met ander vergelyk. Jy kan ook na die ander uiterste gaan en met ‘n gevoel van meerderwaardigheid opeindig. Daarom moet jy nooit jouself met ander mense vergelyk nie.
Het jy al ooit so onvoldoende gevoel dat jy eerder stilgebly het en geweier het om te praat, al het jy ‘n waardevolle gedagte of idee gehad? Jy moet besef dat dit nie jou vermoë is wat jou sukses bepaal nie, maar ‘die asem wat van die Almagtige kom,’ wat jou insig gee. Die geheim tot sukses is om daagliks op God se krag te steun om jou in staat te stel om daardie sukses te bereik. Wanneer jy van hierdie waarheid oortuig is, sal jy nuwe vlakke van risiko en verantwoordelikheid kan aanpak, sonder om mislukking te vrees.
Sielskos: Deut 16:1-8; Luk 22:39-71; Matt 26:17-28
Job 32:8 NIV
Elihu suddenly spoke up in Job chapter thirty-two. It’s apparent he had been present all along, but he held his peace because he believed Eliphaz, Bildad, and Zophar were older and wiser than he was. “I am young in years, and you are old; that is why I was fearful, not daring to tell you what I know” (Job 32:6 NIV).
After hearing the long and meaningless discourses of Job’s three older friends, Elihu suddenly felt emboldened to speak: “It is the spirit in a person, the breath of the Almighty, that gives them understanding. It is not only the old who are wise… Therefore I say: Listen to me; I too will tell you what I know” (Job 32:8-10 NIV). Then he spoke nonstop for the next six chapters. He no longer saw himself as a loser in the game of comparison.
Feelings of inferiority are generated by comparing yourself with others. Or you go to the other extreme and finish up with a sense of superiority. That’s why you should never play the comparison game.
Question: Can you recall a time when you felt so inadequate that you kept quiet and refused to speak up, even though you had a worthwhile thought or idea? You must realize that it is not your ability that determines your success, but “the breath of the Almighty, that gives [you] understanding.” The secret of success is drawing daily on God’s enabling power. When you become persuaded of this truth, you will be able to take on new levels of risk and responsibility without fear of failure.
Soul food: Deut 16:1-8; Luke 22:39-71; Matt 26:17-28
