2025-02-18
2 Corinthians 12:7 NKJV
Paul writes: “A thorn in the flesh was given to me, a messenger of Satan to buffet me, lest I be exalted above measure. Concerning this thing I pleaded with the Lord three times that it might depart from me. And He said to me, ‘My grace is sufficient for you, for My strength is made perfect in weakness.’ Therefore most gladly I will rather boast in my infirmities, that the power of Christ may rest upon me… For when I am weak, then I am strong” (vv. 7-10 NKJV).
Paul had such great faith that when he prayed, the sick were healed and the dead were raised. Yet, he prayed repeatedly that God would remove his “thorn in the flesh,” and God said no. Why? To keep him humble and make him totally dependent on God. We don’t know what Paul’s thorn in the flesh was, but we know why he had it: “Lest I should be exalted above measure by the abundance of the revelations” (v. 7 NKJV).
When God blesses you greatly, with it comes the risk of pride. And with God, that’s a disqualifier. If you have ever had a splinter in your finger, you know it throbs with pain and constantly irritates you. Can you live with it? Yes. Would you rather not? Yes. Note what Paul says: “A thorn in the flesh was given to me.” Not only does he come to see his thorn as a grace developer, but a gift that does two things: (1) Humbles us and makes us more dependent on God. (2) Makes us more tolerant and gracious since everybody has a thorn.
Soul food: Gen 44-46; Luke 10:38-42; Ps 33:13-22; Prov 5:15-20
2 Korintiërs 12:7 NLV
Paulus skryf: ‘…Daarom, sodat ek nie hoogmoedig moet word nie, is aan my ‘n doring in die vlees gegee, ‘n boodskapper van Satan om my te kasty. Drie maal het ek die Here gesmeek dat dit my moet verlaat. Hy het egter vir my gesê: ‘My genade is genoeg vir jou, want my krag kom juis in swakheid tot volle verwesenliking.’ Daarom sal ek baie liewer oor my swakhede spog sodat die krag van Christus voortdurend deur my kan werk… want wanneer ek swak is, juis dán is ek sterk’ (verse 7-10 NLV).
Paulus se geloof was so sterk dat wanneer hy gebid het, is die siekes genees en die dooies het opgestaan. Tog het hy herhaaldelik tot God gebid om die doring in sy vlees te verwyder, maar God het nee gesê. Hoekom? Om hom nederig en heeltemal afhanklik van God te hou. Ons weet nie wat die doring in Paulus se vlees was nie, maar ons weet hoekom hy dit gehad het: ‘…sodat ek nie hoogmoedig moet word nie…’ (vers 7 NLV).
Wanneer God jou ryklik seën, kom die risiko van trots daarmee saam, wat vir God ‘n diskwalifikasie is. As jy al ooit ‘n splinter in jou vinger gehad het, weet jy dat dit met pyn pols en jou konstant irriteer. Kan jy daarmee lewe? Ja. Sal jy eerder nie wil nie? Ja. Let op wat Paulus sê: “‘n doring in die vlees [is aan my] gegee.” Nie net sien hy sy doring as iets wat sy genade ontwikkel nie, maar as ‘n gawe wat twee dinge doen: 1) Ons keer om hoogmoedig te word en ons meer afhanklik van God maak. 2) Ons meer verdraagsaam en genadig maak, omdat almal ‘n doring het.
Sielskos: Gen 44-46; Luk 10:38-42; Ps 33:13-22; Spr 5:15-20
2025-02-17
Matteus 19:6 NLV
Dit mag dalk ‘n verrassing vir jou wees, maar die hoofdoelwit van die huwelik is nie om kinders te kry nie. Paartjies wat nie kinders kan kry nie, is net so getroud as paartjies wat wel kan kinders kry. Jesus het gesê: ‘…Daarom sal ‘n man sy pa en ma agterlaat en hom by sy vrou voeg. So sal hulle tot een liggaam verenig word…’ (vers 5 NLV). Wanneer God na ‘n ouer en kind kyk, sien Hy twee. Wanneer God na ‘n broer en suster kyk, sien Hy twee. Wanneer God egter na ‘n man en vrou kyk, sien Hy een.
Voel jy ooit of jy by die persoon met wie jy getrou het vasgevang is? Wel, jy is! Om te trou en een liggaam te word is nie wat twee mense vir mekaar doen nie, maar wat God vir hulle doen. Die huwelik is nie ‘n verhouding wat deur die samelewing, of die wet, of seks of selfs liefde bymekaar gevoeg word nie. Die huwelik is wat God bymekaar voeg. Die goeie nuus is dat wanneer God julle bymekaar voeg, kan Hy julle bymekaar hou.
Deesdae is die algemeenste rede om te skei ‘onversoenbare verskille.’ Jesus het egter na die hart van die kwessie toe gegaan – die kwessie van die hart. ‘…Moses het egskeiding toegelaat as ‘n toegewing aan die sondige hardheid van hulle harte, maar dit was nie wat God oorspronklik bedoel het nie’ (vers 8 NLV). God kan julle harte teenoor mekaar versag en Hy kan julle harte teenoor mekaar oopmaak. Jy sê: ‘Maar ek het al alles probeer en niks werk nie.’ Probeer God! Hy kan jou eggenoot se hart verander en vir julle ‘n nuwe toekoms saam gee.
Sielskos: Gen 42-43; Luk 10:25-37; Ps 33:1-12; Spr 5:7-14
Matthew 19:6 NKJV
This may come as a surprise to you, but the main purpose of marriage is not to produce children. Couples who cannot give birth are as married as couples who can. Jesus said, “A man shall leave his father and mother and be joined to his wife, and the two shall become one flesh” (v. 5 NKJV). When God looks at a parent and child, He sees two. When God looks at a brother and sister, He sees two. But when God looks at a husband and wife, He sees one. “Joined together” means “to be glued to.”
Do you ever feel like you’re stuck with the person you married? Well, you are! Marrying and becoming one flesh is not what two people do for each other, but what God does for them. Marriage is not a relationship joined together by culture, or the law, or sex, or even love. Marriage is what God joins together. And the good news is, when God joins you together, He can keep you together.
Today the most popular reason for issuing a divorce decree is “irreconcilable differences.” But Jesus went to the heart of the matter – which is the matter of the heart. “Moses, because of the hardness of your hearts, permitted you to divorce your wives, but from the beginning it was not so” (v. 8 NKJV). God can soften your hearts toward one another, and He can open your hearts toward one another. You say, “But I’ve tried everything, and nothing works.” Try God! He can change the heart of your spouse and give you a new future together.
Soul food: Gen 42-43; Luke 10:25-37; Ps 33:1-12; Prov 5:7-14
2025-02-16
Galasiërs 3:6 AFR53
Ons dink dat Abraham ‘n stralekrans gehad het. Nie so nie. Nie een keer nie, maar twee keer gooi hy sy vrou onder die bus. Soos hulle deur Egipte gereis het, het Abram vir Sarai gesê: ‘Jy is ‘n baie mooi vrou; ek is bang die Egiptenare gaan my doodmaak sodat een van hulle jou as vrou kan vat, so kom ons sê vir hulle jy is my suster’ (sien Genesis 12:11-13). As jy dink dat dit erg is, doen Abraham dieselfde roetine ‘n tweede keer terwyl hy en Sara in die streek van Negev woon (sien Genesis 20).
Hoekom gooi God nie tou op met Abraham nie? Want Abraham gooi nie tou op met God nie! Abraham het uiteindelik ‘n plek in sy pad met God bereik waar sy résumé lees: ‘Teen alle verwagtinge in het Abraham geglo dat hy nog die stamvader van baie volke sou word op grond van God se belofte: ‘Jou nageslag sal so baie wees soos die sterre aan die hemel.’ En Abraham se geloof het nie verswak nie, al het hy baie goed besef dat sy eie liggaamlike vermoëns reeds heeltemal gedaan was – hy was al omtrent 100 jaar oud – en dat sy vrou Sara nie meer kinders kon hê nie. Abraham het nie getwyfel aan God se belofte nie; inteendeel, sy geloof het sterker geword en so het hy eer aan God gegee. Hy was absoluut daarvan oortuig dat God enigiets kon doen wat Hy beloof het. Inderdaad, God het Abraham regverdig verklaar omdat hy in Hom geglo het!’ (Romeine 4:18-22 NLV).
Let die woorde: ‘sy geloof het sterker geword,’ op. God se plan is nie om jou weg te gooi nie, maar om jou geloof te ontwikkel en jou te gebruik om heerlikheid aan sy Naam te bring.
Sielskos: Eks 20:3; Hand 14:1-18; 1 Sam 5:1-5
