2023-12-06
Ephesians 1:4 NKJV
When it comes to God’s will for your life, He decides it and you discover it. It’s not something you can change, a topic for debate, or a plan you get to have a say in. The truth is, you can miss God’s will and be miserable, or do things His way and experience “glorious, inexpressible joy” (1 Peter 1:8 NLT). The choice is yours.
“But I don’t know God’s will for my life,” you say. Then pray this prayer: “Father, I’m tired of going through life with no real purpose because it brings no glory to you. You created every living thing, including me, that they may bring you pleasure (See Revelation 4:11). I know that you have a specific job for me to do. Your Word says you formed me in the womb to be your servant (See Isaiah 49:5 NIV). I’m getting lots of input from other people, but I need to know the path you have chosen for me. Help me to stop ignoring and minimizing the gifts and talents you have invested in me; acting like they’re of no significance. I know we are all called to serve, and I need your help to discern who, where, when, and how I should serve. I want to do what you have destined me to do and not be sidetracked by wrong priorities, busywork, or other people’s desires and demands. At the end of my life, I want to be able to look back and say like Jesus, ‘I brought glory to you here on earth by doing everything you told me to’ (See John 17:4 NIV). In the name of Jesus I pray. Amen.”
Soul food: Josh 5:1-8:29; John 14:1-14; Ps 2; Prov 28:25-28
Efesiërs 1:4 NLV
Wanneer dit by God se wil vir jou lewe kom, besluit Hy dit en jy ontdek dit. Dis nie iets wat jy kan verander, ‘n onderwerp waaroor jy kan debatteer of ‘n plan waarin jy ‘n sê het nie. Jy kan God se wil misloop en ellendig voel, of jy kan dinge op sy manier doen en ‘…wonderlike blydskap…’ (1 Petrus 1:8 NLV), ervaar. Die keuse is joune.
‘Maar ek weet nie wat God se wil vir my lewe is nie,’ sê jy. Bid dan die volgende gebed: ‘Here ek is moeg om sonder enige ware doel deur die lewe te gaan. U het elke lewende ding, insluitend vir my, geskape sodat hulle U kan eer (sien Openbaring 4:11). Ek weet dat U ‘n spesifieke werk vir my het. U Woord sê dat U my in die moederskoot gevorm het om u dienaar te wees (sien Jesaja 49:5 NLV). Ek kry baie insette by ander mense, maar ek moet die pad weet wat U vir my gekies het. Help my om op te hou om die gawes en talente wat U in my belê het te ignoreer en af te maak, deur op te tree asof dit nie van belang is nie. Ek weet dat ons almal geroepe is om te dien en ek het u hulp nodig om te onderskei wie, waar, wanneer en hoe ek moet dien. Ek wil dit waarvoor U my bestem het doen en nie deur verkeerde prioriteite, werk of ander mense se begeertes en eise afgelei word nie. Ek wil aan die einde van my lewe kan terugkyk en soos Jesus kan sê: ‘Ek het U op aarde verheerlik deur die werk te voltooi wat U my gegee het om te doen’ (sien Johannes 17:4 NLV). In die naam van Jesus bid ek dit. Amen.’
Sielskos: Jos 5:1-8:29; Joh 14:1-14; Ps 2; Spr 28:25-28
2023-12-05
Genesis 27:27 NIV
Every child longs for their father’s blessing, and every father is called to bless their children. When Isaac blessed his sons, he was acting on God’s behalf, using his divinely delegated power to impart blessing. A father’s blessing was a cherished institution, but its effectiveness rested on the fact that Isaac blessed his sons as an act of faith and not out of mere sentiment or favouritism. By Hebrew custom, a father’s blessing comprised two elements.
(1) A meaningful touch. “Jacob went close to his father Isaac, who touched him… Then his father Isaac said to him, ‘Come here, my son, and kiss me'” (Genesis 27:22, 26 NIV). A patriarch’s blessing included the laying on of hands, a kiss, and embrace of acceptance and love. Jesus knew exactly what children needed, that’s why “he took them up in his arms, put his hands upon them, and blessed them” (Mark 10:16 KJV). And such expressions of love still bless our children who crave them from us.
(2) A spoken word of affection. Before blessing Jacob, his father said to him, “Ah, the smell of my son is like the smell of a field that the Lord has blessed” (Genesis 27:27 NIV). To a city dweller these words may not mean much, but not to Isaac’s boys. This old outdoors patriarch who loved nature was in essence saying, “That’s my boy – a hunter, a man’s man, just like his dad!” He couldn’t have spoken more affirming words to his son. Dad, let your words not be critical, demeaning, or insensitive, but words that say, “I couldn’t be prouder than to call you my child!”
Soul food: Josh 1-4; John 13:31-38; Ps 130; Prov 28:21-24
Genesis 27:27 NLV
Elke kind wil graag sy pa se seën hê en elke pa is geroepe om sy kinders te seën. Toe Isak sy seuns geseën het, het hy namens God opgetree en sy gedelegeerde goddelike mag gebruik om seën oor te dra. ‘n Vader se seën was ‘n gekoesterde instelling, maar die doeltreffendheid daarvan het op die feit dat Isak sy seuns geseën het as ‘n daad van geloof en nie uit blote sentiment of begunstiging nie, berus. Volgens Hebreeuse gebruik het ‘n vader se seën uit twee elemente bestaan.
1) ‘n Betekenisvolle aanraking. “Jakob het nader aan sy pa gaan staan. Isak voel toe aan hom… Toe sê Isak: ‘Kom nader en soen my, my seun'” (Genesis 27:22, 26 NLV). ‘n Patriarg se seën het die oplegging van hande, ‘n soen en omhelsing van aanvaarding en liefde ingesluit. Jesus het presies geweet wat kinders nodig het, daarom het Hy: ‘…sy arms om die kindertjies gesit, sy hande op hulle koppe gelê en hulle geseën’ (Markus 10:16 NLV). Sulke uitdrukkings van liefde, seën steeds ons kinders wat daarna smag om dit van ons te ontvang.
2) ‘n Gesproke woord van liefde. Voordat hy Jakob geseën het, het Isak gesê: ‘…Die reuk van my seun is die geur van die veld wat die Here geseën het’ (Genesis 27:27 NLV). Vir ‘n stadsjapie mag hierdie woorde dalk nie baie beteken nie, maar vir Isak se seuns wel. Hierdie ou buitelug-patriarg wat van die natuur gehou het, het in wese gesê: ‘Dis my seun – ‘n jagter, ‘n man se man, net soos sy pa!’ Hy kon nie meer bevestigende woorde tot sy seun gespreek het nie.
Pa, laat jou woorde nie krities, neerhalend of onsensitief wees nie, maar woorde wat sê: ‘Ek kan nie trotser wees as om jou my kind te noem nie!’
Sielskos: Jos 1-4; Joh 13:31-38; Ps 130; Spr 28:21-24
2023-12-04
1 Korintiërs 9:22 NLV
Om gemeenskaplike grond te probeer vind, moet jy aanpasbaar wees. Thomas Aquinas het gesê: ‘Om iemand te bekeer, moet jy hulle aan die hand neem en hulle lei.’ Jy moet gewillig wees om van waar jy is tot waar hulle is te beweeg; om aan te pas en dinge uit hulle perspektief te probeer sien.
Wanneer jy bewus word dat daar ‘n afstand tussen jou en die persoon wat jy probeer bereik is, sal dit goed wees om vir iets in jou eie agtergrond en ervaring te soek wat met hulle s’n verband hou. Moenie die proses begin deur hulle van jouself te vertel nie. Pas by hulle aan – moenie verwag dat hulle by jou moet aanpas nie. In plaas daarvan om vir mense te vertel hoe jy voel, vind uit hoe hulle voel. In plaas daarvan om hulle te vertel wat jy sien, vind uit hoe hulle dinge sien. In plaas daavran om vir hulle te probeer vertel wat jy wil hê, vind uit wat hulle wil hê. Abraham Lincoln het gesê: ‘Wanneer ek gereed maak om met iemand te redeneer, bestee ek een-derde van my tyd om aan myself en wat ek gaan sê en twee-derdes aan hom en wat hy gaan sê, te dink.’
Die waarheid is dat jy nie iemand op ‘n reis kan neem, tensy jy gewillig is om te begin waar hulle hulself bevind nie. Eers dan kan jy waarlik met hom of haar skakel en hulle lei na waar jy hulle wil neem. Jy kan baie van ‘n persoon weet en hulle steeds nie verstaan nie. Meer informasie is nie altyd die antwoord nie. Om mense waarlik te verstaan, moet jy verby dit wat jy weet beweeg en leer om die taal van die hart te praat.
Sielskos: 3 Joh; Judas; Joh 13:18-30; Ps 65; Spr 28:17-20
